Mateusz z Aquasparta: Maryja najdoskonalszym wzorem

        Maria obrała najlepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona (Łk 10,41). Dziwnym się to wydaje i budzi pewne wątpliwości, że Ewangelię, która w znaczeniu dosłownym odnosi się do Marii Magdaleny, Kościół stosuje do Maryi, Bogarodzicy. Przecież, zdawać by się mogło, że nie ma nic wspólnego, co by je obydwie łączyło i brak jakiegokolwiek porównania między grzesznicą a Matką Bożą. Można jednak jasno dostrzec uzasadnienie tego faktu, gdy bardziej dokładnie rozważy się treść wspomnianej Ewangelii. W niej bowiem jest opisana doskonałość dwóch rodzajów życia. Jeden z nich wyraża się w pracy, drugi zaś w odpoczynku, jeden w działaniu, a drugi w kontemplacji. I dlatego jeden rodzaj nazywa się życiem czynnym, a drugi kontemplacyjnym. W Piśmie Świętym nie brak przykładów, które na to wskazują. I tak symbolem jednego jest Lea, a drugiego Rachel (por. Rdz 29,16nn), Piotr i Jan; bardziej wyraziście te dwa rodzaje życia są opisane na przykładzie Marii i Marty. W sposób najdoskonalszy zaś obydwa zostały zrealizowane przez chwalebną Dziewicę Maryję. Co bowiem tym dwom siostrom, albo jakimkolwiek innym świętym, zostało częściowo udzielone, to Maryi w całej pełni. Dlatego mówi św. Hieronim: Pozostałym zostało udzielone tylko po części, na Maryi zaś skupiła się cała pełnia łaski. (…)

ŚW. FRANCISZEK Z ASYŻU: List do wiernych

 W Imię Pańskie – Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

Wszystkim chrześcijanom – zakonnikom – duchownym i świeckim, mężczyznom i niewiastom, wszystkim, którzy mieszkają na całym świecie: brat Franciszek, sługa ich i poddany, składa hołd i uszanowanie oraz życzy im prawdziwego pokoju z nieba i szczerej miłości w Panu.

Będąc sługą wszystkich, mam obowiązek służyć wszystkim i udzielać wonnych słów mojego Pana. Zważywszy zatem, że z powodu choroby i słabości ciała nie mogę każdego z osobna osobiście odwiedzić, postanowiłem w tym liście i orędziu przekazać wam słowa Pana naszego Jezusa Chrystusa, który jest Słowem Ojca, i słowa Ducha Świętego, które duchem i życiem są (J 6, 64).

To Słowo Ojca tak godne, tak święte i chwalebne zwiastował Najwyższy Ojciec z nieba przez św. Gabriela, swego anioła, mające zstąpić do łona świętej i chwalebnej Dziewicy Maryi (por. Łk 1, 31), z której to łona przyjęło prawdziwe ciało naszego człowieczeństwa i naszej ułomności. Które, będąc bogate (2 Kor 8, 9) ponad wszystko, zechciało jednak z Najświętszą Dziewicą, swą Matką, wybrać ubóstwo. Bliski swej Męki święcił [Pan Jezus] paschę ze swymi uczniami i wziąwszy chleb (por. Mt 26, 26) dzięki czynił (por. Łk 22, 19) i błogosławił, i łamał (por. Mt 26, 26) mówiąc (por. Łk 22, 19): bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje. A wziąwszy kielich (por. Mt 26, 27) powiedział: To jest Krew moja Nowego Testamentu, która (por. Mt 26, 28) za was (por. Łk 22, 20) i za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów (por. Mt 26, 28). Potem modlił się do Ojca mówiąc: Ojcze mój, jeśli to być może, niech odejdzie ode mnie ten kielich (por. Mt 26, 39). I stał się pot Jego jak krople krwi, spływającej na ziemię (Łk 22, 44). Poddał jednak swą wolę woli Ojca mówiąc: Ojcze, niech się dzieje wola Twoja (por. Mt 26, 42), nie jako Ja chcę, ale jako Ty (Mt 26, 39). Wola zaś Ojca była taka, aby Syn Jego błogosławiony i chwalebny, którego nam dał i który narodził się dla nas, ofiarował siebie samego przez własną krew jako ofiara i żertwa na ołtarzu krzyża nie za siebie, przez którego stało się wszystko (por. J 1, 3), ale za nasze grzechy, zostawiając nam przykład, abyśmy wstępowali w Jego ślady (por. 1 P 2, 21). I chce, abyśmy wszyscy zostali przez Niego zbawieni i przyjmowali Go czystym sercem i ciałem. Lecz niewielu jest takich, którzy pragną Go przyjmować i dostąpić przez Niego zbawienia, chociaż jarzmo Jego słodkie jest, a brzemię Jego lekkie (por. Mt 11, 30).

„Seibo no Kishi” - japoński "Rycerz Niepokalanej"

            

           Miesięcznik. „Seibo no Kishi” 聖母の騎士 (czyli „Rycerz Maryi-bez-grzechu”), założony został w 1930 roku w Nagasaki, dzięki staraniom o. Maksymiliana Kolbe i jego współpracowników. Miesięcznik ten był pierwszym japońskim czasopismem katolickim. W 1935 wychodził w nakładzie 70 tys. egzemplarzy.

Codzienna modlitwa Rycerza Niepokalanej - pamiętajmy!

                "O Maryjo bez grzechu pierworodnego poczęta, módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy i za wszystkimi, którzy się do Ciebie nie uciekają, a zwłaszcza za masonami i poleconymi Tobie".

Ojciec Maksymilian i Cudowny Medalik

              Dla Rycerzy Niepokalanej Cudowny Medalik jest zewnętrznym znakiem całkowitego oddania się Niepokalanej. Propagatorem tego sakramentalium był o. Maksymilian M. Kolbe. Poprzez Cudowny Medalik Maryja wskazała, jak rozpowszechniać królestwo Jezusowe, ukazując siebie jako Pośredniczkę Bożych łask.

Kogo diabeł chce uwieść, temu, pod jakimkolwiek pozorem, stara się odebrać Cudowny Medalik. To pokazuje doświadczenie. Nie dajmy się oszukać szatanowi. Maryja dała Cudowny Medalik, więc to nasza kulka, by trafić w serca.

o. Maksymilian M. Kolbe

Nie dajmy się oszukać szatanowi. (...) Wielu ludzi uciska zło moralne, którego symbolem jest wąż. Na Medaliku wąż jest pod stopami Niepokalanej, zgodnie z zapowiedzią Bożą, że Ona zetrze jego głowę. Obraz ten budzi u grzeszników ufność do Najświętszej Panny, stąd modlą się: "O Maryjo bez grzechu poczęta...", a Ona rozsiewa promienie łask, które oświecają umysły i rozpalają serca. Tą drogą następuje nawrócenie i uświęcenie.

o. Maksymilian M. Kolbe

Ojciec Maksymilian Kolbe o miłosierdziu

       "Mamusia jest narzędziem Miłosierdzia Bożego, a nie sprawiedliwości - pisał o. Maksymilian. - Dobry Bóg dał nam Mamusię, by nas nie karać. Bądź spokojny: oddaj się cały w ręce miłosiernej Opatrzności Bożej, to jest Niepokalanej".

o. Maksymilian Kolbe − Pisma, nr 852

"Oddać się zupełnie, z ufnością bez granic, w ręce Miłosierdzia Bożego, którego uosobieniem z Woli Bożej jest Niepokalana - pisał - Nic sobie nie ufać, bać się siebie, a bezgranicznie zaufać Jej i w każdej okazji do złego do Niej jak dziecko do matki się zwracać, a nigdy się nie upadnie. Twierdzą święci, że kto do Matki Bożej modli się w pokusie, na pewno nie zgrzeszy, a kto przez całe życie do Niej z ufnością się zwraca, na pewno się zbawi".

o. Maksymilian, 1925 r.

Ojciec Maksymilian Maria Kolbe o pełnieniu Woli Niepokalanej

              Razu pewnego powiedział ktoś: „Pełnijcie wolę Niepokalanej, a ja będę pełnił wolę Bożą”. Oczywiście jest to grube niezrozumienie i brak głębszego zastanowienia się. Bo gdyby wola Niepokalanej choć w czymś różniła się od woli Bożej, dowodziłoby to pewnej skazy w Niepokalanej. Bo upadki i niedoskonałości jedynie stąd u nas powstają, że wola nasza nie jest ściśle złączona z wolą Bożą. I zazwyczaj kiedy mówimy, że spełniając wolę przełożonych, tym samym pełnimy wolę Bożą, dodajemy zawsze zastrzeżenie, że o ile nie ma w tym jawnego grzechu. To zastrzeżenie dodają zawsze mistrzowie życia duchowego, gdy mówią lub piszą o posłuszeństwie. U Niepokalanej tego zastrzeżenia ani jakiegoś uzupełnienia nie ma. Pełnię wolę Niepokalanej i kropka. Powiedzenie „pełnię wolę Bożą” jest piękne i chwalebne, powiedzenie „pełnię wolę Niepokalanej” jest czymś więcej jeszcze, bo tym samym uwielbiam i oddaję większy hołd Bogu, który stworzył tak piękną i świętą istotę, która jest najściślej złączona z Bogiem. Bo gdy chwalimy i zachwycamy się jakimś pięknym obrazem, tym samym chwalimy i podziwiamy geniusz malarza, który ten piękny obraz namalował. Wszak mistrza i wybitny talent jego poznajemy jedynie z dzieł, jakie potrafił uczynić. Jak z tego wynika, możemy śmiało i bez żadnej obawy mówić, że pokarmem naszym jest pełnienie woli Niepokalanej.