Modlitwy ułożone przez o. Wenantego Katarzyńca OFM Conv

 

Akt codziennego porannego ofiarowania o. Wenantego

Treść tej modlitwy jest wklejona do osobistego notesu o. Wenantego.

           Przedwieczny Boże mój. Upadam przed Twoim nieskończonym Majestatem i w głębokiej pokorze, cześć Ci oddając, ofiaruję Ci wszystkie moje myśli, słowa i uczynki dnia dzisiejszego, a postanawiam wszystko czynić z miłości ku Tobie, ku chwale Twej Boskiej woli, aby Ci służyć, chwalić i błogosławić Cię, abym uzyskał oświecenia w tajemnicach świętej naszej wiary, osiągnął zbawienie i ufność w Twoje miłosierdzie, zadośćuczynił Twej sprawiedliwości za tyle tak ciężkich grzechów moich, a zarazem bym przyniósł ulgę duszom w czyśćcu cierpiącym i wybłagał łaskę prawdziwego nawrócenia dla wszystkich grzeszników. Słowem pragnę każdą mą czynność wypełnić w połączeniu z owymi najczystszymi  intencjami, jakie mieli za życia Jezus i Maryja,  i wszyscy święci przebywający w niebie i sprawiedliwi żyjący na ziemi. O gdybym mógł tę moją intencję własną krwią przypieczętować i wznawiać co chwila tyle razy, ile chwil wieczność obejmować by mogła. Przyjmij, ukochany mój Boże, tę dobrą chęć moją i użycz łaskawie Twego błogosławieństwa wraz ze skuteczną łaską, bym już przez cały czas życia mego nie popełnił więcej żadnego grzechu śmiertelnego, zwłaszcza w dniu dzisiejszym, w którym gorąco chcę i pragnę dostąpić wszystkich, jakich tylko mogę odpustów. Pragnę także być obecny przy wszystkich przenajświętszych ofiarach, jakie dziś na całym świecie odprawiać się będą, by ofiarować je za dusze w czyśćcu cierpiące, aby od mąk tych uwolnione zostały.

Amen

Na Jej cześć

  

           Juan Arecharaleta miał lat piętnaście. Z czarnych jak węgiel jego oczu sypały się iskry zapału. Bujne fale skręconych czarnych włosów spadały na śmiałe czoło. Natura jego żywa i odważna rwała się do czynu. Toteż, gdy wybuchła wojna w Hiszpanii, wojna święta przeciw czerwonym bezbożnikom, wtedy Juan pierwszy stanął w szeregach powstańczych. W czapce fantazyjnie na bok nachylonej, z karabinem na ramieniu, w lekkiej koszuli rozpiętej, odsłaniającej pierś, na której błyszczał jak diament medalik Niepokalanej Dziewicy – wydawał się tak radosny i pełen szczęścia, jak gdyby był na zabawie, a nie w krwawym boju, mającym za sobą setki trupów i okaleczałych. Na śmierć był gotowy, nie lękał się niczego. W pierwszych dniach maja 1937r. doniesiono dowództwu oddziału, w którym służył młody Juan, że tuż za frontem czerwoni burzą kościół Matki Bożej.

Maryja – Niewiastą mocną

 

           Pobożność ogółu polskich katolików do Matki Chrystusowej jest wielka, na wiekowej tradycji oparta, ufna, czuła, dziecięca. Ma ona wszelako jeden brak i to bardzo wielki. Sama Maryja wskazała nań raz pewnej zakonnicy. Gdy ta błagała Ją słowami hymnu „Ave maris Stella”: „Pokaż, że jesteś Matką”, Matka Boża odpowiedziała: „Pokaż, że jesteś córką”.

Pobożność dziecięca ma wielką zaletę bezgranicznej ufności. Ale pobożność ta jest ślepa. Nie widzi rozmiaru dobroci Matki, Jej cierpień, wyrzeczeń, wielkości, piękna. Nie stara się Jej coraz pilniej poznawać. Jest samolubna: myśli tylko o korzyściach własnych, a zapomina, że Matce trzeba pomóc swoją własną pracą, cierpieniem, modlitwą, że trzeba Ją pocieszać, a zwłaszcza, że trzeba Jej słuchać.

Otóż nie można być na stałe takim niemowlęciem Matki Bożej. Prawdziwą pobożność do Niej poznaje się po wzroście duchowym. A w miarę tego wzrostu powinniśmy coraz lepiej poznawać to, czego prawie się o Maryi nie mówi, a co jest rzeczą oczywistą, że jest Ona nie tylko najsłodsza, najlepsza, najczulsza z matek.

Brat Rajmund tOF: Błędu nie popełnia tylko nic nie robiący

 

       W ostatnich dniach dotarły do Redakcji "Rycerza Niepokalanej 1922" zarzuty o zamieszczeniu w najnowszym numerze pisma Litanii Loretańskiej z dwoma modernistycznymi wezwaniami: "Matko nadziei" oraz "Królowo Rodzin". Choć same w sobie te wezwania nie są heretyckie to rzeczywiście nie powinny w modlitwie się znaleźć jako dodane przez uzurpatorów Tronu Piotrowego. Redakcja zamieściła litanię pobierając ją z jednej ze stron internetowych katolickiej tradycji nie zwracając (przeoczenie) uwagi na zamieszczone w niej powyższe zmiany. W tym przypadku mówimy "mea culpa" i ze swej strony deklarujemy poprawę w redagowaniu tekstu.

Pismo "Rycerz Niepokalanej 1922" jest wydawane za wiedzą x. Rafała Trytka ICR i jest organem MI oraz III Zakonu Franciszkańskiego w Polsce.

Za Redakcję "Rycerza Niepokalanej 1922"

Brat Rajmund tOF

Zygmunt Krasiński: Królowa Zakonu Serafickiego

 

GRAJĄ DZWONY. Tyle ich wszędzie… a choć tak często dzwonią, to w przededniu maja jakże inna jest ich wymowa! Cały świat katolicki słucha tej dziwnej muzyki, wiosny i maja zwiastunów. Są jednak serca do których głos ten i zwiastowanie nieszporów majowych silniej przemawia i głębiej je porusza.

To serca franciszkańskie.

Św. Franciszek – ten taki bardzo katolicki i apostolski święty, przylgnął do Najświętszej nieba, ziemi i serca Królowej, miłością niepojętą. W Jej kościółku w umiłowanej Porcjunkuli, jakby w ko­lebce świętej, złożył rodzący się Zakon Swój. Braciom, siostrom, wiekom potomnym polecił, by Porcjunkulę, tę umiłowaną, do końca świata niby źrenicy oka swego strzegli, by nigdy jej nie opuszczali. Kaznodziejom Zakonu swego uroczyście nakazywał chwalić Pannę świętą i razem opowiadać cześć Jej niepojętą. Sam zaś niby dziecię w matce swej cały rozmiłowany, spędzał długie godziny na cichych nocnych z macierzą swoją rozmowach. Prosta jego dusza szukała i odnajdywała równie proste ale jakżeż teologiczne w swym ujęciu wyrazy, w których wylewną swą mi­łość pomieszczał. Raz powiedział, że „Ona nam Boga za Brata dała“… i to powiedzenie tradycja zakonna do dziś przechowała.

Dokąd zdążamy?

 

Niepokalanów, 30 IV 1938

              Do Boskiego Serca Jezusa przez Niepokalaną – to nasze hasło. Przez Niepokalaną – to nasz charakter istotny. Jako narzędzie w Jej ręce. I stąd nie wystarczy nam starać się być coraz bardziej pod każdym względem Niepokalanej w jakichś określonych granicach, ale pragniemy aż tak promieniować Nią, by móc pociągnąć do Niej i dusze innych, owszem wszystkich, którzy są, będą i istnieć by mogli, bez granic, słowem – stawać się coraz więcej Jej, aż rycerzami, gotowymi poświęcić się dla Niej całkowicie, do ostatniej kropli krwi w zdobywaniu całego świata i każdej duszy w szczególności dla Niej i to jak najprędzej, jak najprędzej, jak najprędzej – MI.

I każdy z nas mówi: Ideał ten pragnę nasamprzód urzeczywistniać, realizować coraz bardziej, coraz szybciej w sobie samym. To ja mam się starać być coraz bardziej Niepokalanej, to ja właśnie mam tak coraz więcej Jej się oddawać, do Niej się upodabniać, Nią żyć, Nią promieniować, by otoczenie moje oświecać coraz jaśniej poznaniem Jej i coraz goręcej zagrzewać i zapalać miłością ku Niej, by i inni coraz więcej do mnie się upodabniali, jak ja do Niej, i tak przeze mnie więcej stawali się Jej, by promieniowali i oni coraz więcej, jak i ja i oświecali, i zapalali znowu coraz innych i innych. By coraz więcej cały świat i każda dusza stawały się Jej, jakoby Nią samą – MI-ja.

Myśli o. Maksymiliana Marii Kolbego: Cudowny Medalik

 

          Teraz w epoce Niepokalanego Poczęcia Najświętsza Maryja Panna dała ludzkości Cudowny Medalik, który niezliczonymi cudami uzdrowień i szczególnie nawróceń potwierdził niebieskie swe pochodzenie. Sama Niepokalana objawiając go obiecała wszystkim, co go nosić będą, bardzo wiele łask. Ponieważ nawrócenie i uświęcenie jest Bożą łaską, Medalik Cudowny będzie najlepszym środkiem do osiągnięcia naszego celu. Dlatego stanowi on pierwszorzędną broń Milicji Niepokalanej; jest to kulka, którą godzi wierny miles (rycerz) nieprzyjaciela, tj. zło, ratując tym sposobem dusze.

Dokładajmy wszelkich sił, by jak najprędzej stało się to, co już przewidziała św. Katarzyna Labouré, której Niepokalana raczyła objawić Cudowny Medalik, tj. że Niepokalana będzie Królową całego świata i każdej duszy z osobna.

Do Ideału MI, Myśli Maksymiliana Marii Kolbego, Niepokalanów 1996, str. 73.

Za:  https://lagloriadelasantisimavirgen.wordpress.com/2021/11/26/cudowny-medalik-3/